Duchowieństwo
![](https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/47/Religious_Leaders%2C_World_Economic_Forum_2009_Annual_Meeting.jpg/220px-Religious_Leaders%2C_World_Economic_Forum_2009_Annual_Meeting.jpg)
![](https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/1c/Ceremonia_de_Canonizaci%C3%B3n_de_Monse%C3%B1or_Romero._%2844588318174%29.jpg/220px-Ceremonia_de_Canonizaci%C3%B3n_de_Monse%C3%B1or_Romero._%2844588318174%29.jpg)
![](https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/81/Koorkledij_%28vlnr_Jean-Pierre_Delville-Franco_Coppola-Jozef_De_Kesel_-_Guy_Harpigny%29.jpg/220px-Koorkledij_%28vlnr_Jean-Pierre_Delville-Franco_Coppola-Jozef_De_Kesel_-_Guy_Harpigny%29.jpg)
Duchowieństwo, inaczej kler (łac. Clerus, z gr. Kléros) – ogół duchownych danego Kościoła lub wspólnoty religijnej[1].
Pojęcie stanu duchownego powstało w prawie wyznaniowym, które zazwyczaj odróżnia duchowieństwo, czyli kler (gr. kléros „udział”), od wiernych, czyli laikatu (gr. laos „lud”).
Kościół katolicki
[edytuj | edytuj kod]W Kościele katolickim duchownym jest ten, który przyjął święcenia, czyli diakon, prezbiter i biskup. Zakonnicy, którzy nie przyjęli święceń kapłańskich, określani są poprawnie jako osoby konsekrowane. Tak więc osoba zakonna może być osobą konsekrowaną nienależącą do stanu duchownego lub należeć do obu tych stanów jednocześnie.
Z tego punktu widzenia rozróżnia się duchowieństwo zakonne (łac. clerici regulares – osoby duchowne, które złożyły równocześnie śluby zakonne) i duchowieństwo diecezjalne (inaczej: duchowieństwo świeckie; łac. clerici seculares – osoby duchowne, które nie złożyły ślubów zakonnych).
Osobami konsekrowanymi są także członkowie instytutów świeckich, którzy jednak z definicji – jako konsekrowane osoby świeckie – nie mogą być osobami duchownymi.
Od innych średniowiecznych stanów różnił się tym, że był zasilany wyłącznie przez osoby z innych stanów, a to ze względu na obowiązujący w Kościele rzymskokatolickim celibat.
Historia w Polsce
[edytuj | edytuj kod]Jako stan społeczny (a więc w innym sensie) duchowieństwo wyodrębniło się w Polsce w XIII wieku, kiedy arcybiskup Henryk Kietlicz uzyskał od książąt piastowskich przywileje: borzykowski (1210) i wolborski (1215), nadające immunitety sądowy i podatkowy dobrom kościelnym. Tym samym Kościół katolicki w Polsce wyodrębnił się spod władzy książąt, zwolniony z podatków na rzecz państwa i poddany wyłącznie własnym sądom kościelnym.
W średniowieczu duchowieństwo miało największy bezpośredni wpływ na ludność, a pośredni poprzez papieża i biskupów na króla. Przykładem może być pełnienie przez prymasa urzędu interrexa.
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ duchowieństwo. sjp.pwn.pl. [dostęp 2015-02-17]. (pol.).